Fort van Făgăraş

De bouw van de vesting van Făgăraș begon in 1310, op de plek van een oude houten vesting uit de 12e eeuw. De vesting werd gebouwd om strategische redenen, met name om het zuidoosten van Transsylvanië te verdedigen tegen invasies van de Tataren en de Ottomanen. In 1526 transformeerde Ștefan Mailat, die inmiddels voivode van Transsylvanië en heer van de vesting en de landerijen rond Făgăraș was geworden, het gebouw tot een volwaardige vesting. De dikte van de verdedigingsmuren werd verdubbeld en er werden nieuwe ruimtes in de vertrekken ingericht. In 1541 werd de vesting echter aangevallen door de Ottomanen, en voivode Mailat bleef tien jaar lang gevangen in de gevangenis van de Vesting van de Zeven Torens in Constantinopel, waar hij overleed. In 1599 nam Mihai Viteazul de vesting in en droeg deze, samen met het domein, over aan zijn echtgenote, Doamna Stanca. Toen hij enkele jaren later prins van Transsylvanië werd, bracht hij hier zijn familie en de koninklijke schat in veiligheid. In 1617 werden de laatste twee verdiepingen van de Rode Toren, die in totaal vijf verdiepingen telt, opgetrokken. Făgăraș groeide in de 17e eeuw uit tot een ware hoofdstad van Transsylvanië, en de vesting diende als residentie voor de prinsen van deze regio. In 1630 werd de verdedigingsgracht rondom de vesting, die via een geheim kanaal in verbinding staat met de rivier de Olt, verbreed en werd er een ophaalbrug bij de ingang geplaatst. Enige tijd later werden de wijnkelders verbouwd tot kerkers waar opstandige Serviërs werden opgesloten. De vesting van Făgăraș werd in 1696 door de Oostenrijkers ingenomen en diende vervolgens als kazerne en, vanaf 1699, als militaire gevangenis. In 1721 werd het de zetel van het met Rome verenigde Roemeense bisdom, en tussen 1948 en 1960 diende het als gevangenis voor tegenstanders van het communistische regime in Șara Făgărașului, die als politieke gevangenen werden vastgehouden.