Transfăgărășan
Krótki opis: Magiczna droga… Jest to trasa biegnąca wśród gór Făgăraş, która zaczyna się w miejscowości Bascov w okręgu Argeş, a kończy w pobliżu miejscowości Cârțișoara w okręgu Sibiu. Cała ta okolica zapiera dech w piersiach, pozostawia bez słów i wywiera głębokie wrażenie.
Data zakończenia: 1980
Zdjęcia: red_frog | ildiko_farkas
Więcej szczegółów – Historia
Tyle piękna wydaje się nierealne i bez wątpienia każda chwila spędzona w tej okolicy porusza duszę, wypełniając umysł cudownymi wspomnieniami. Jeśli zdecydujesz się odwiedzić te miejsca w niezwykłych górach Făgăraș, nie pożałujesz ani przez chwilę. Jedyne, co musisz zrobić, to zaplanować swoją podróż tutaj.
Droga Transfăgărășan łączy dwa historyczne regiony – Muntenię i Transylwanię – a jej długość wynosi 152 km. Wzdłuż tej trasy powstały różne obiekty oferujące zakwaterowanie turystom, którzy mogą podziwiać wspaniałe widoki na okolicę. Transfăgărășan został zbudowany w latach 1970–1974 z inicjatywy prezydenta Nicolae Ceaușescu. Chociaż w tamtym czasie Rumunia posiadała już kilka przełęczy górskich w Karpatach Południowych, takich jak alpejska droga Novaci–Săliște czy stara droga z Câmpina – Predeal, odziedziczona jeszcze z okresu przedkomunistycznego, to jednak inwazja wojsk radzieckich na Czechosłowację w 1968 roku spowodowała pilne rozpoczęcie projektu „Transfăgărășan”, który stanowił strategiczną trasę łączącą garnizony w Pitești i Sibiu.
Na mocy decyzji Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 1969 r. zatwierdzono wskaźniki techniczno-ekonomiczne „celu strategicznego Transfăgărășan”, do realizacji którego przydzielono siły inżynieryjne armii rumuńskiej. 10 marca 1970 r. pułk z Alba-Iulia rozpoczął prace od północy, a 1. pułk z Râmnicu-Vâlcea od południa, w obszarach wysokogórskich, natomiast odcinki tunelowe miały być realizowane przez specjalistów z Konsorcjum Budownictwa Hydroelektrycznego. Odcinek wokół jeziora Vidraru przydzielono Ministerstwu Transportu; projekt został zrealizowany przez Instytut Projektowania Transportu Drogowego, Morskiego i Lotniczego (IPTANA), a budowę przeprowadziło Przedsiębiorstwo Budowy Dróg, Mostów i Obiektów Specjalnych w Bukareszcie, natomiast odcinek wokół jeziora – tunel Bâlea – przypisano Ministerstwu Gospodarki Leśnej; projekt został opracowany przez Instytut Badań i Projektowania Przemysłu Drzewnego (ICPIL), a budowę powierzono Przedsiębiorstwu Budownictwa Leśnego (ICF) z Râmnicu Vâlcea.
Droga ta została zbudowana przy ogromnym nakładzie materiałów oraz kosztem życia żołnierzy i robotników, którzy brali udział w jej budowie; oficjalna liczba ofiar śmiertelnych wyniosła 40 osób. Oficjalne otwarcie miało miejsce 20 września 1974 r. w obecności Nicolae Ceaușescu, choć prace trwały jeszcze przez kilka kolejnych lat – obejmowały one asfaltowanie i inne powiązane działania – i zostały ostatecznie zakończone w 1980 r.
Budownictwo
Podczas budowy drogi Transfăgărășan przemieszczono około 3 milionów ton skał; ponadto zużyto 6 520 ton trotylu, z czego 20 ton wykorzystano do budowy tunelu przebiegającego przez serce góry Păltinul, a także wydobyto około 41 milionów metrów sześciennych skał, wykorzystując takie materiały budowlane, jak: 89 ton stali zbrojeniowej, 129 ton siatki spawanej, 50 ton konstrukcji metalowych, 3 573 ton cementu, 7 000 metrów sześciennych piasku, 4 200 metrów bieżących rur, 6 000 metrów sześciennych żwiru oraz inne materiały.
